Allianz Versicherungs-Aktien-Gesellschaft zag het levenslicht op 5 februari 1890 in Berlijn, opgericht door Carl von Thieme en de bankier Wilhelm von Finck met een startkapitaal van vier miljoen mark. De focus lag op transport- en ongevallenverzekeringen, een gat in de markt tijdens de tweede industriële revolutie.

In april 1912 onderschreef het piepjong Duits assurantiehuis van amper tweeëntwintig jaar oud een deel van het maritieme risico op een schip dat de wereld nooit meer zou vergeten: de Titanic. De claim die volgde, was destijds een van de zwaarste in de nog jonge geschiedenis van het bedrijf. Het overleefde.

Diezelfde onderneming zou daarna nog eens twee wereldoorlogen, een hyperinflatie, een bankavontuur dat compleet uit de hand liep en de financiële crisis van 2008 doorstaan. Vandaag de dag prijkt ze nog steeds fier op de DAX. Wat is het geheime ingrediënt dat Allianz in leven hield terwijl zoveel verzekeraars ten onder gingen?
Het antwoord ligt, zoals zo vaak in de financiële wereld, verscholen in de kleine lettertjes.

Tegen 1914 was de maatschappij al actief in Nederland, België, Frankrijk en Scandinavië en de grootste maritieme verzekeraar van Duitsland. Na de duistere periode van het naziregime (waarin het bedrijf ook betrokken was bij de verzekering van kampen als Auschwitz) verhuisde de zetel na de verwoesting van Berlijn naar München. De grote internationale doorbraak kwam er met de overname van het Amerikaanse Fireman's Fund in 1991 en een strategische meesterzet die Generali destijds het nakijken gaf: de acquisitie Assurances Générales de France in 1997.

In 1999 waagde het bestuur zich aan een gedurfd, en uiteindelijk mislukt, experiment: de fusie met Dresdner Bank, een "Allfinanz"-droom die tijdens de bankencrisis van 2008 eindigde met een verkoop aan Commerzbank. Slimmer was de overname van vermogensbeheerder PIMCO in 2000, die van Allianz de winstmachine maakte die het vandaag is.

Operationeel draait de motor op drie cilinders: schade- en ongevallenverzekeringen (P&C) nemen 46% voor hun rekening, met een combined ratio van 93%. Leven/Gezondheid was met 49% de grootste groeimotor. Vermogensbeheer (PIMCO en Allianz Global Investors) leverde slechts 5% van het volume, maar wel bijna 20% van de operationele winst. Dit zijn marges die klassieke P&C en Leven/Gezondheid niet kunnen evenaren.

Geografisch is Duitsland goed voor 24% van de omzet, West- en Zuid-Europa voor 26%, de VS voor 15%, groeimarkten voor 12%, Angelsaksische markten voor 6% en het specialty-segment (AGCS, Allianz Trade, Allianz Partners) voor 17%. Ter vergelijking: AXA mist de vermogensbeheerschaal en leunt zwaarder op Frankrijk, Generali is sterk geconcentreerd in Italiaanse levensverzekeringen en Munich Re is een pure herverzekeraar. De kapitaalpositie is het meest opvallende element van de onderneming: een Solvency II-ratio van 209 procent, ruim boven de wettelijke vereiste en hoger dan de meeste directe concurrenten. 

De afgelopen tien jaar met een cumulatieve jaarlijkse groei van circa 4,1%, terwijl de operationele winst steeg met een CAGR van 5,0%. Over 25 jaar is de omzetgroei lastiger te reconstrueren: de consolidatie van Dresdner Bank tussen 2001 en 2008 blies de gerapporteerde omzet kunstmatig op met bankinkomsten die er na de verkoop weer uit verdwenen, waardoor de reële onderliggende CAGR op zowat 3% à 4% uitkomt. Bescheiden voor een bedrijf van deze omvang, maar typerend voor een reeds volwassen verzekeringsgigant.

Het dividendbolwerk overtuigt sterker dan de omzetgroei, met een CAGR van 10,6% over 25 jaar. De groei over de afgelopen tien jaar komt neer op circa 8,6 %.  Sinds 2009 werd het dividend nooit meer verlaagd, met een expliciet beleid om nooit minder uit te keren dan het voorgaande jaar. De pay-out ratio bedraagt 60% van de nettowinst, aangevuld met minstens 15% extra via inkoopprogramma's die de voorbije tien jaar een gemiddeld inkooprendement van ruwweg 1,5% per jaar opleverden. 

De risico's zijn bekend, maar niet banaal: geopolitieke spanningen raken zowel de schadeportefeuille als het obligatieboek, klimaatgerelateerde catastrofes duwen de combined ratio periodiek omhoog (zoals in 2023, het slechtste catastrofejaar in een decennium) en generatieve AI dreigt traditionele underwriting- en claimprocessen te ontwrichten. Dreigingen die Allianz evenzeer als kans omarmt door investeringen in automatisering. Net zoals het bedrijf zijn Dresdner-uitstapje overleefde door terug te keren naar de kernactiviteit, stuurt het management nu aan op gedisciplineerde groei: een operationeel winstdoel van 17,4 miljard euro voor 2026 en een ambitie van 5% tot 7% jaarlijkse winstgroei tot 2027.

Het overleven van de Titanic-claim in 1912 was geen toeval, maar het eerste bewijs van een risicocultuur met strakke prijszetting, een torenhoge kapitaalbuffer en drie onafhankelijke inkomstenstromen die Allianz meer dan een eeuw later nog altijd rechtop houdt.

 

Wij beleggen zelf geld in Allianz.
Ontdek hier of het beoogde kasstroomrendement boven onze koopdrempel van 6,0% ligt.